sobota, 19 stycznia 2013
czwartek, 17 stycznia 2013
Prościej nie można :)
![]() |
| fot. do termosu |
Tak, ten oto "mizerny" zestaw obiadowy dziś zje moja Juniorka. Co gorsze, zje go ze smakiem :). Naprawdę prościej się nie da!
Kasza gryczana, dobrej jakości, ugotowana na sypko z odrobiną soli plus surówka z bio marchwi z łyżką jogurtu naturalnego i szczyptą cukru trzcinowego. Samo zdrowie.
Dla bardziej wymagających polecam okraszenie kaszy posiekaną i zeszkloną na dobrej oliwie cebulą. Dodanie łyżki gęstej śmietany, szczypty gałki muszkatołowej i posypanie grubo mielonym pieprzem da też smaczne połączenie.
Ale ale, nie samą kaszą człowiek żyje. Poranek powitaliśmy talerzem puszystych placków (niestety nie zdołałam zrobić zdjęcia - przy kolejnym smażeniu nadrobię) bananowych.
Potrzebne są:
2 jaja (osobno białka, osobno żółtka)
szklanka mąki (polecam zmieszanie 3:1 białej z grubomieloną)
1/2 szklanki mleka
szczypta soli
szczypta cynamonu
1 rozgnieciony dojrzały banan
1/2 płaskiej łyżeczki sody
Ubij na sztywno pianę z białek, zmieszaj żółtka z mlekiem oraz bananem a suche składniki osobno. Teraz wsyp suche składniki do mokrych. Zmiksuj na gładką gęstą masę. Rozgrzej patelnię (jeśli masz dobrej jakości teflonową bądź ceramiczną nie trzeba jej smarować tłuszczem) i kiedy patelnia się grzeje energicznie, łyżką lub widelcem wmieszaj małymi porcjami białka do ciasta. Nie używaj miksera, bo utracisz puszystość ciasta. Nakładaj na gorącą patelnię małe porcje tak żeby szybko się usmażyły.
Ponieważ placki mają zwartą konsystencję i nie są tłuste możesz ostudzone spakować na drugie śniadanie. Z gorącą herbatą smakują wyśmienicie.
wtorek, 15 stycznia 2013
Racuchy na drugie śniadanie
Racuchy przez lata wydawały mi się czymś wyjątkowym, odświętnym i skomplikowanym.
Wyjątkowe są, odświętne mogą być, ale skomplikowane? Nigdy!
W tygodniu smażę zwykłe z jabłkiem. Od święta z rodzynkami, skórką pomarańczową i wanilią.
Ponieważ smażę prawie bez tłuszczu można je zapakować wystudzone do śniadaniówki bez utraty jakości i obawy, że staną się wilgotną i tłustą pulpą nienadającą się do jedzenia.
Wyrobienie ciasta na racuchy to 2 minuty, smażenie góra 10. Rośnięcie ciasta to godzina lub cała noc. Wyrastanie zaczynu to 10 minut.
Co jest potrzebne:
1 płaska kawowa łyżeczka suszonych drożdży
5 łyżek stołowych ciepłego mleka
1 łyżeczka cukru trzcinowego
1 łyżka mąki pszennej
375 g mąki pszennej (ciekawy efekt daje zmieszanie mąki typu 450 i 2000 w proporcji 3:1 lub 450 z orkiszową)
1 szklanka mleka
1 spore jajo "0"
łyżka cukru trzcinowego
szczypta soli
2 średnie wyraziste w smaku jabłka
szczypta cynamonu
2 łyżki stołowe oleju ryżowego do smażenia
Z pierwszych 4 składników zrób zaczyn. Zostaw do wyrośnięcia na 10 minut (urośnie gęsta piana).
Następnie zmieszaj ze sobą suche składniki, do zaczynu dodaj jako i połowę mleka. Suche wsyp do mokrych i trzepaczką lub dużym widelcem wyrabiaj ciasto (nie używam miksera do tego ciasta). Powinno mieć konsystencję taką jak na kluski kładzione (powinno się rozciągać i rwać). Jeśli jest zbyt gęste i bardzo ciężko się miesza dolej resztę mleka porcjami.
Jeśli będziesz smażyć racuchy rano, wykonaj całą procedurę wieczorem, owiń miskę z ciastem szczelnie folią i schowaj na noc do lodówki. Rano wyjmij, zostaw do ogrzania w temperaturze pokojowej na 20 minut. W tym czasie obierz jabłka, zetrzyj na grubej tarce i delikatnie wmieszaj w ciasto. Smaż małe placki na posmarowanej olejem patelni. Ja wlewam 2 łyżki oleju do miski i moczę papierowy ręcznik potem nim smaruję patelnię przed wlaniem kolejnych porcji ciasta. Pędzel silikonowy świetnie się nadaje do zwilżania patelni olejem. Racuchy sporo urosną dlatego nie powinny być gęsto umieszczone na patelni, ani zbyt duże i grube.
Zimą można je jeść razem z gorącym kakaem, latem z zimnym mlekiem.
Wystudzone można zapakować do śniadaniówki i zjeść w pracy lub szkole.
Ja lubię je oprószyć szczyptą cynamonu przez zjedzeniem.
Wyjątkowe są, odświętne mogą być, ale skomplikowane? Nigdy!
W tygodniu smażę zwykłe z jabłkiem. Od święta z rodzynkami, skórką pomarańczową i wanilią.
Ponieważ smażę prawie bez tłuszczu można je zapakować wystudzone do śniadaniówki bez utraty jakości i obawy, że staną się wilgotną i tłustą pulpą nienadającą się do jedzenia.
Wyrobienie ciasta na racuchy to 2 minuty, smażenie góra 10. Rośnięcie ciasta to godzina lub cała noc. Wyrastanie zaczynu to 10 minut.
Co jest potrzebne:
1 płaska kawowa łyżeczka suszonych drożdży
5 łyżek stołowych ciepłego mleka
1 łyżeczka cukru trzcinowego
1 łyżka mąki pszennej
375 g mąki pszennej (ciekawy efekt daje zmieszanie mąki typu 450 i 2000 w proporcji 3:1 lub 450 z orkiszową)
1 szklanka mleka
1 spore jajo "0"
łyżka cukru trzcinowego
szczypta soli
2 średnie wyraziste w smaku jabłka
szczypta cynamonu
2 łyżki stołowe oleju ryżowego do smażenia
Z pierwszych 4 składników zrób zaczyn. Zostaw do wyrośnięcia na 10 minut (urośnie gęsta piana).
Następnie zmieszaj ze sobą suche składniki, do zaczynu dodaj jako i połowę mleka. Suche wsyp do mokrych i trzepaczką lub dużym widelcem wyrabiaj ciasto (nie używam miksera do tego ciasta). Powinno mieć konsystencję taką jak na kluski kładzione (powinno się rozciągać i rwać). Jeśli jest zbyt gęste i bardzo ciężko się miesza dolej resztę mleka porcjami.
Jeśli będziesz smażyć racuchy rano, wykonaj całą procedurę wieczorem, owiń miskę z ciastem szczelnie folią i schowaj na noc do lodówki. Rano wyjmij, zostaw do ogrzania w temperaturze pokojowej na 20 minut. W tym czasie obierz jabłka, zetrzyj na grubej tarce i delikatnie wmieszaj w ciasto. Smaż małe placki na posmarowanej olejem patelni. Ja wlewam 2 łyżki oleju do miski i moczę papierowy ręcznik potem nim smaruję patelnię przed wlaniem kolejnych porcji ciasta. Pędzel silikonowy świetnie się nadaje do zwilżania patelni olejem. Racuchy sporo urosną dlatego nie powinny być gęsto umieszczone na patelni, ani zbyt duże i grube.
Zimą można je jeść razem z gorącym kakaem, latem z zimnym mlekiem.
Wystudzone można zapakować do śniadaniówki i zjeść w pracy lub szkole.
Ja lubię je oprószyć szczyptą cynamonu przez zjedzeniem.
![]() |
| fot. do termosu, racuchy z jabłkiem |
poniedziałek, 14 stycznia 2013
Spaghetti - i to się nazywa miłość!
Scena z samochodu.
Juniorka: Gdzie jedziemy?
Ja: Do sklepu?
Juniorka: A po co?
Ja: Chcę Ci ugotować spaghetti do szkoły. Muszę jeszcze coś dokupić.
Juniorka: I to się nazywa miłość! Jesteś super!
Tak, moje Dziecko uwielbia sos boloński. Tak, ja też, a zimny to już szczególnie. Tak, robię sos w wersji dla Diabetyka.
Sos boloński w moim wydaniu, to mało mięsa, dużo warzyw i radość gotowania.
Co jest potrzebne na 4 porcje?
30 dag zmielonego chudego wołowego mięsa
2 małe marchewki
1 spory korzeń selera
2-3 ząbki czosnku
1 kawowa łyżeczka oregano (świeżego lub mrożonego)
1 kawowa czubata łyżeczka bazylii (świeżej lub mrożonej)
1 litr dobrej passaty pomidorowej
mały kieliszek czerwonego wytrawnego wina
sól, pieprz, cukier
makaron (niecałe opakowanie 400g na 4 porcje)
oliwa z oliwek do podsmażenia mięsa, warzyw i czosnku.
Mięso lekko obsmaż na oliwie, dodaj starte na drobnej tarce warzywa i posiekany lub wyciśnięty przez praskę czosnek.
Kiedy warzywa lekko zmiękną zalej wszystko passatą i wlej wino (lepiej małymi porcjami, żeby mieć kontrolę nad tym jak się zmienia smak).
Po 15 minutach gotowania na małym ogniu pod przykryciem dodaj oregano (smak będzie się rozwijać w czasie duszenia). Z oregano można przedobrzyć, jeśli będzie go zbyt dużo potrawa stanie się gorzkawa o rybnym aromacie. Od czasu do czasu mieszaj.
Po kolejnych 30 minutach dodaj płaską łyżeczkę cukru (ja używam tylko cukru trzcinowego, do gotowania, pieczenia, słodzenia. Pojawiła się w sklepach stewia, uważam, że jest dobrym zamiennikiem, ale droższym.), sól i pieprz. Zamieszaj i sprawdź czy odpowiada ci smak. Jeśli pomidory nie mają wyrazistego smaku możesz dodać łyżkę stołową koncentratu pomidorowego. Na końcu dodaj bazylię (dłużej gotowana lub duszona traci smak i aromat).
Ponieważ gotujesz świeże warzywa, bardzo drobno starte, nie będzie potrzeby podlewania sosu bulionem.
Sos jest najsmaczniejszy drugiego dnia, kiedy się smaki dobrze przegryzą. Ja uwielbiam zimny prosto z lodówki z bruscettą.
Jeśli będziesz zabierać danie w termosie pamiętaj żeby ugotować makaron bardzo aldente, dojdzie w termosie i im grubszy (rurki, świderki, kokardki) tym lepszy. Odradzam zabieranie długich nitek makaronu z sosem pomidorowym. Jeśli lubisz sos posypany serem, zabierz go osobno w folii lub woreczku i posyp tuż przed jedzeniem.
Smak sosu można podkręcić dodając małą grudkę masła tuż przed podaniem. Można polać aromatyczną oliwą z oliwek. W lecie, kiedy jest świeży i młody seler naciowy, można wzbogacić danie właśnie o ten składnik. Sos świetnie komponuje się z makaronem z pełnego ziarna, a po małych modyfikacjach można z niego zrobić farsz do lasagni.
Juniorka: Gdzie jedziemy?
Ja: Do sklepu?
Juniorka: A po co?
Ja: Chcę Ci ugotować spaghetti do szkoły. Muszę jeszcze coś dokupić.
Juniorka: I to się nazywa miłość! Jesteś super!
Tak, moje Dziecko uwielbia sos boloński. Tak, ja też, a zimny to już szczególnie. Tak, robię sos w wersji dla Diabetyka.
Sos boloński w moim wydaniu, to mało mięsa, dużo warzyw i radość gotowania.
Co jest potrzebne na 4 porcje?
30 dag zmielonego chudego wołowego mięsa
2 małe marchewki
1 spory korzeń selera
2-3 ząbki czosnku
1 kawowa łyżeczka oregano (świeżego lub mrożonego)
1 kawowa czubata łyżeczka bazylii (świeżej lub mrożonej)
1 litr dobrej passaty pomidorowej
mały kieliszek czerwonego wytrawnego wina
sól, pieprz, cukier
makaron (niecałe opakowanie 400g na 4 porcje)
oliwa z oliwek do podsmażenia mięsa, warzyw i czosnku.
Mięso lekko obsmaż na oliwie, dodaj starte na drobnej tarce warzywa i posiekany lub wyciśnięty przez praskę czosnek.
Kiedy warzywa lekko zmiękną zalej wszystko passatą i wlej wino (lepiej małymi porcjami, żeby mieć kontrolę nad tym jak się zmienia smak).
Po 15 minutach gotowania na małym ogniu pod przykryciem dodaj oregano (smak będzie się rozwijać w czasie duszenia). Z oregano można przedobrzyć, jeśli będzie go zbyt dużo potrawa stanie się gorzkawa o rybnym aromacie. Od czasu do czasu mieszaj.
Po kolejnych 30 minutach dodaj płaską łyżeczkę cukru (ja używam tylko cukru trzcinowego, do gotowania, pieczenia, słodzenia. Pojawiła się w sklepach stewia, uważam, że jest dobrym zamiennikiem, ale droższym.), sól i pieprz. Zamieszaj i sprawdź czy odpowiada ci smak. Jeśli pomidory nie mają wyrazistego smaku możesz dodać łyżkę stołową koncentratu pomidorowego. Na końcu dodaj bazylię (dłużej gotowana lub duszona traci smak i aromat).
Ponieważ gotujesz świeże warzywa, bardzo drobno starte, nie będzie potrzeby podlewania sosu bulionem.
Sos jest najsmaczniejszy drugiego dnia, kiedy się smaki dobrze przegryzą. Ja uwielbiam zimny prosto z lodówki z bruscettą.
Jeśli będziesz zabierać danie w termosie pamiętaj żeby ugotować makaron bardzo aldente, dojdzie w termosie i im grubszy (rurki, świderki, kokardki) tym lepszy. Odradzam zabieranie długich nitek makaronu z sosem pomidorowym. Jeśli lubisz sos posypany serem, zabierz go osobno w folii lub woreczku i posyp tuż przed jedzeniem.
![]() |
| fot. do termosu, sos boloński z penne |
sobota, 12 stycznia 2013
Jak sobie ułatwić życie?
Po dwóch tygodniach w miarę regularnego publikowania pojawiały się trzy kwestie:
1. Nie mam termosu.
2. Kanapki rządzą.
3. Codzienne gotowanie nie jest dla mnie.
Jeśli nie masz termosu albo masz ogromy przedpotopowy jak ja w ukryty w kuchennej szafce (nie wiem po co nadal tam leży) użyj kubka termicznego. Dobrą kawę można już bez problemu kupić w wielu miejscach. Dobrej zupy nie... . Jeśli nie masz jeszcze kubka termicznego a nosisz się z zamiarem kupna zwróć uwagę na kilka rzeczy:
- czy będziesz go używać bardzo często (jeśli tak - zainwestuj w coś solidnego - polecam ofertę sklepów ze sprzętem i odzieżą outdoorową);
- w jaki sposób będziesz go myć (w zmywarce czy ręcznie - jeśli ręcznie odradzam taki z uchwytem i bardzo drobnym gwintem - ciężej się myje);
- jakiej pojemności kubka potrzebujesz;
- czy będziesz go nosić w torebce, plecaku, czy wozić rowerem czy samochodem (takie z rączką lub dużym uchwytem czasem są nieporęczne do pakowania albo nie pasują do uchwytów);
- czy to będzie kubek tylko twój czy rodzinny (kolorystyka, pojemność itp.);
Jeżeli jesteś zwolennikiem kanapek dbaj o to aby były zrobione z dobrego pieczywa. Ja często piekę chleb i bułki, ale mam też sprawdzoną piekarnię gdzie kupuję pieczywo. Ważne żeby było bez polepszaczy (im mniej ma składników tym lepiej - chleb to trzy składniki: sól, woda i mąka - z mąki powstaje zakwas, nie trzeba nic więcej). Dodawaj do kanapek warzywa lub owoce. Eksperymentuj. Ja kiedyś, z roztargnienia, zrobiłam sobie kanapkę z pasztetem i surową marchewką, było to ponad 20 lat temu i jadam tak nadal. Doskonałym dodatkiem do kanapek jest awokado, świetny jest seler naciowy, natka pietruszki, bazylia, oliwki, mango... Wybór jest ogromny. Nie uwierzę, że nie można znaleźć 2 czy 3 warzyw lub owoców, które będą smakowały w kanapkowym zestawie. Można przemycać warzywa w pastach i różnego rodzaju smarowidłach do pieczywa. Mój Diabetyk mówi, że nie jest królikiem żeby jeść zieleniny, ale pasztet z soczewicą, twarożek zmiksowany z ogórkiem kwaszonym i koperkiem, serek z orzechami i gruszką, pesto w kanapce z pieczonym mostkiem zjada z chęcią. Ważne żeby nie przedobrzyć w przemycaniu zdrowych dodatków :). Kubki smakowe nie lubią szoku ;).
Codzienne gotowanie jest czasem kłopotliwe. Dlatego warto sobie ułatwiać robotę. Wykorzystaj jedno popołudnie w miesiącu na zrobienie wywarów do zup i je zamroź. Kup dwa ogony albo porządną rosołową kurę lub koguta, 2 kg wołowego mostka czy 4-5 dobrej jakości włoszczyzny. 1 lub 2 chochle esencjonalnego wywaru warzywnego wystarczą aby wzbogacić 2-3 litry zupy. Wywar na ogonie to galaretka - nic prostszego - zapakować po 3-4 łyżki stołowe w folię spożywczą i wrzucić do zamrażarki. Potem wyjmować pojedyncze porcje. Uwaga na zamrażanie w słoikach lub butelkach - płyn zwiększa swoją objętość podczas zamarzania i potrafi rozsadzić opakowanie.
Tyle porad teoretycznych :)
A tu praktyka. Zestaw podróżny, na wieczorną kilkugodzinną podróż pociągiem dla dwóch osób:
calzone z pieczarkami,
calzone z serem i boczkiem,
kanapka na pszenno-żytnim pieczywie z pieczonymi żeberkami, ogórkiem kwaszonym i musztardą,
kanapka na pszenno-żytnim pieczywie z pastą pieczarkowo-serowo-jajeczno-natkową,
zupa pomidorowa w kubku termicznym (nie zabrana).
Wszystko powstało z "resztek". Chleb piekłam w kilka dni temu. Sprzed trzech dni został kawałek żeberek, z poprzedniego dnia trochę ciasta na pizzę i duszone pieczarki, rano pakowałam do termosu Juniorce żurek i gotowałam jajka. Wywar na zupę był już gotowy, wystarczyło dodać koncentrat pomidorowy i przyprawy.
1. Nie mam termosu.
2. Kanapki rządzą.
3. Codzienne gotowanie nie jest dla mnie.
Jeśli nie masz termosu albo masz ogromy przedpotopowy jak ja w ukryty w kuchennej szafce (nie wiem po co nadal tam leży) użyj kubka termicznego. Dobrą kawę można już bez problemu kupić w wielu miejscach. Dobrej zupy nie... . Jeśli nie masz jeszcze kubka termicznego a nosisz się z zamiarem kupna zwróć uwagę na kilka rzeczy:
- czy będziesz go używać bardzo często (jeśli tak - zainwestuj w coś solidnego - polecam ofertę sklepów ze sprzętem i odzieżą outdoorową);
- w jaki sposób będziesz go myć (w zmywarce czy ręcznie - jeśli ręcznie odradzam taki z uchwytem i bardzo drobnym gwintem - ciężej się myje);
- jakiej pojemności kubka potrzebujesz;
- czy będziesz go nosić w torebce, plecaku, czy wozić rowerem czy samochodem (takie z rączką lub dużym uchwytem czasem są nieporęczne do pakowania albo nie pasują do uchwytów);
- czy to będzie kubek tylko twój czy rodzinny (kolorystyka, pojemność itp.);
Jeżeli jesteś zwolennikiem kanapek dbaj o to aby były zrobione z dobrego pieczywa. Ja często piekę chleb i bułki, ale mam też sprawdzoną piekarnię gdzie kupuję pieczywo. Ważne żeby było bez polepszaczy (im mniej ma składników tym lepiej - chleb to trzy składniki: sól, woda i mąka - z mąki powstaje zakwas, nie trzeba nic więcej). Dodawaj do kanapek warzywa lub owoce. Eksperymentuj. Ja kiedyś, z roztargnienia, zrobiłam sobie kanapkę z pasztetem i surową marchewką, było to ponad 20 lat temu i jadam tak nadal. Doskonałym dodatkiem do kanapek jest awokado, świetny jest seler naciowy, natka pietruszki, bazylia, oliwki, mango... Wybór jest ogromny. Nie uwierzę, że nie można znaleźć 2 czy 3 warzyw lub owoców, które będą smakowały w kanapkowym zestawie. Można przemycać warzywa w pastach i różnego rodzaju smarowidłach do pieczywa. Mój Diabetyk mówi, że nie jest królikiem żeby jeść zieleniny, ale pasztet z soczewicą, twarożek zmiksowany z ogórkiem kwaszonym i koperkiem, serek z orzechami i gruszką, pesto w kanapce z pieczonym mostkiem zjada z chęcią. Ważne żeby nie przedobrzyć w przemycaniu zdrowych dodatków :). Kubki smakowe nie lubią szoku ;).
Codzienne gotowanie jest czasem kłopotliwe. Dlatego warto sobie ułatwiać robotę. Wykorzystaj jedno popołudnie w miesiącu na zrobienie wywarów do zup i je zamroź. Kup dwa ogony albo porządną rosołową kurę lub koguta, 2 kg wołowego mostka czy 4-5 dobrej jakości włoszczyzny. 1 lub 2 chochle esencjonalnego wywaru warzywnego wystarczą aby wzbogacić 2-3 litry zupy. Wywar na ogonie to galaretka - nic prostszego - zapakować po 3-4 łyżki stołowe w folię spożywczą i wrzucić do zamrażarki. Potem wyjmować pojedyncze porcje. Uwaga na zamrażanie w słoikach lub butelkach - płyn zwiększa swoją objętość podczas zamarzania i potrafi rozsadzić opakowanie.
Tyle porad teoretycznych :)
A tu praktyka. Zestaw podróżny, na wieczorną kilkugodzinną podróż pociągiem dla dwóch osób:
calzone z pieczarkami,
calzone z serem i boczkiem,
kanapka na pszenno-żytnim pieczywie z pieczonymi żeberkami, ogórkiem kwaszonym i musztardą,
kanapka na pszenno-żytnim pieczywie z pastą pieczarkowo-serowo-jajeczno-natkową,
zupa pomidorowa w kubku termicznym (nie zabrana).
![]() | |
| fot. do termosu, calzone |
![]() |
| fot. do termosu, kanapka z pieczonymi imbirowymi żeberkami |
![]() |
| fot. do termosu, pasta pieczarkowo-serowo-jajeczna |
![]() |
| fot. do termosu |
Wszystko powstało z "resztek". Chleb piekłam w kilka dni temu. Sprzed trzech dni został kawałek żeberek, z poprzedniego dnia trochę ciasta na pizzę i duszone pieczarki, rano pakowałam do termosu Juniorce żurek i gotowałam jajka. Wywar na zupę był już gotowy, wystarczyło dodać koncentrat pomidorowy i przyprawy.
wtorek, 8 stycznia 2013
Dziś oldschool - schabowy z fasolką szparagową
Wyszło Słońce, na chwilę, ale jakoś zrobiło się przyjemniej. Zupełnie jakbym wiedziała, że dziś będzie ładnie wczoraj w sklepie późnym wieczorem kupiłam fasolkę żółtą szparagową mrożoną (nieodmiennie kojarzy mi się ze słońcem). Do tego zgrabne kotlety na dzisiejszy juniorski obiad termosowy.
Absolutny oldschool, ale przez nas lubiany. Jeśli wystygnie, nic się nie stanie, a do tego można zjeść palcami :).
Co jest potrzebne:
fasolka szparagowa (o tej porze roku mrożona) na małego człowieka wystarczy garść
zgrabny kotlet wieprzowy oprószony solą i pieprzem, lekko rozbity
bułka tarta
pestki słonecznika
roztrzepane jajko (u nas zawsze "0")
oliwa z oliwek
Solidną garść fasolki wrzuć do gotującej się, lekko osolonej wody i gotuj 8-9 minut (lekko aldente).
Rozbity kawałek mięsa zamocz w roztrzepanym jajku a następnie obtocz w bułce tartej zmieszanej 1:1 z pestkami słonecznika. Połóż na rozgrzanej patelni z oliwą (nie musi być z pierwszego tłoczenia). Smażenie to nie więcej niż 8-10 minut (w zależności od grubości kotleta).
Ponieważ mięso jest w panierce nie gotuję już dodatkowych wypełniaczy w postaci ziemniaków, kaszy czy ryżu.
Pakuję fasolkę luzem w termosie po odsączeniu i na niej kładę mięso zawinięte w folię aluminiową. Dzięki temu smaki się nie łączą. Stanowczo odradzam polewanie fasoli bułką tartą z masłem. W termosie namięknie i nie będzie miała nic z chrupiącego dodatku.
Moja Juniorka lubi jeść lekko chrupiącą fasolkę szparagową z sosem tzatziki, ale do tego bardziej nadaje się fasolka świeża, nie mrożona.
Absolutny oldschool, ale przez nas lubiany. Jeśli wystygnie, nic się nie stanie, a do tego można zjeść palcami :).
Co jest potrzebne:
fasolka szparagowa (o tej porze roku mrożona) na małego człowieka wystarczy garść
zgrabny kotlet wieprzowy oprószony solą i pieprzem, lekko rozbity
bułka tarta
pestki słonecznika
roztrzepane jajko (u nas zawsze "0")
oliwa z oliwek
Solidną garść fasolki wrzuć do gotującej się, lekko osolonej wody i gotuj 8-9 minut (lekko aldente).
Rozbity kawałek mięsa zamocz w roztrzepanym jajku a następnie obtocz w bułce tartej zmieszanej 1:1 z pestkami słonecznika. Połóż na rozgrzanej patelni z oliwą (nie musi być z pierwszego tłoczenia). Smażenie to nie więcej niż 8-10 minut (w zależności od grubości kotleta).
Ponieważ mięso jest w panierce nie gotuję już dodatkowych wypełniaczy w postaci ziemniaków, kaszy czy ryżu.
Pakuję fasolkę luzem w termosie po odsączeniu i na niej kładę mięso zawinięte w folię aluminiową. Dzięki temu smaki się nie łączą. Stanowczo odradzam polewanie fasoli bułką tartą z masłem. W termosie namięknie i nie będzie miała nic z chrupiącego dodatku.
![]() | |
| fot. do termosu |
![]() |
| fot. do termosu |
![]() |
| fot. do termosu |
poniedziałek, 7 stycznia 2013
Poniedziałek i wszystko idzie nie tak... chociaż naleśniki się udały.
Poniedziałek to nie jest mój ulubiony dzień. A ten był wyjątkowo chaotyczny. Rano oprzytomniałam otwierając lodówkę i stwierdzając, że to o czym myślałam, że jest tym czym myślałam, było czymś zupełnie innym i muszę zmodyfikować plany obiadowo-termosowe naprędce.
Do tego mleko do porannej granoli - choć właśnie otwarte po raz pierwszy z datą przydatności do 14 stycznia - kompletnie nie nadaje się do użycia, a ja właśnie ostatnie pół litra tego dobrego, choć otwrtego dwa dni temu, wlałam do ciasta naleśnikowego...
Ale udało się spakować i wyprawić Juniorkę z prowiantem.
Na naleśniki, ten kto je smaży często, ma swój sprawdzony sposób.
Ja, przyznam szczerze, smażę je od tak dawna, że nie mam na nie przepisu nawet w najstarszym kulinarnym zeszycie. Czasem modyfikuję przepis podstawowy i dodaję kakao. Powstają naleśniki czekoladowe (budzące zazdrość dzieci w klasie Juniorki :)). Czasem nieco więcej solę i podaję z farszem mięsnym lub pieczarkowym.
Dzisiejsze to połączenie ok 1/2l mleka 3,2%, 2 sporych jaj, łyżki oleju ryżowego, szczypty soli i około 1/2kg mąki pszennej. Wszystko energicznie wymieszane trzepaczką i usmażone za każdym razem na 2-3 kroplach oleju ryżowego.
Ciasta powinno wystarczyć na około 10-12 niezbyt grubych naleśników.
Jeśli zrobisz ciasto wieczorem (zabiera to 3-5minut) i zostawisz na noc w lodówce będzie miało lepszą konsystencję niż świeże. Same naleśniki będą elastyczniejsze i będą mogły być cieńsze. Jeśli, tak jak ja dziś, nie masz na to czasu albo zwyczajnie nie chciało ci się tego robić i tak powinny się udać :).
Zdjęcia robione w porannym półmroku... W termosie lekko ciepłe naleśniki z domowymi powidłami, kremem czekoladowym i jeszcze jeden z powidłami.
Zadano mi pytanie o dziecięcą śniadaniówkę i jej zawartość. Otóż moje Dziecko je dużo i chętnie, ale ma swoje smaki i typy. Nie jada, w zasadzie, kanapek. Chleb bez masła z miodem, powidłami, domową konfiturą truskawkową - owszem. Bułkę z samym masłem - chętnie. Kanapkę z szynką i pomidorem - nie koniecznie. Bułkę, szynkę i pomidora osobno - ok.
Zatem jej śniadaniówki to zazwyczaj kilka składników, które można dowolnie łączyć.
Dziś były to trzy pomidorki koktajlowe, 3 plastry sera żółtego, garść pestek słonecznika, banan i małe mleko kakaowe (czasem, od wielkiego dzwonu się na nie zgadzam).
Do tego mleko do porannej granoli - choć właśnie otwarte po raz pierwszy z datą przydatności do 14 stycznia - kompletnie nie nadaje się do użycia, a ja właśnie ostatnie pół litra tego dobrego, choć otwrtego dwa dni temu, wlałam do ciasta naleśnikowego...
Ale udało się spakować i wyprawić Juniorkę z prowiantem.
Na naleśniki, ten kto je smaży często, ma swój sprawdzony sposób.
Ja, przyznam szczerze, smażę je od tak dawna, że nie mam na nie przepisu nawet w najstarszym kulinarnym zeszycie. Czasem modyfikuję przepis podstawowy i dodaję kakao. Powstają naleśniki czekoladowe (budzące zazdrość dzieci w klasie Juniorki :)). Czasem nieco więcej solę i podaję z farszem mięsnym lub pieczarkowym.
Dzisiejsze to połączenie ok 1/2l mleka 3,2%, 2 sporych jaj, łyżki oleju ryżowego, szczypty soli i około 1/2kg mąki pszennej. Wszystko energicznie wymieszane trzepaczką i usmażone za każdym razem na 2-3 kroplach oleju ryżowego.
Ciasta powinno wystarczyć na około 10-12 niezbyt grubych naleśników.
Jeśli zrobisz ciasto wieczorem (zabiera to 3-5minut) i zostawisz na noc w lodówce będzie miało lepszą konsystencję niż świeże. Same naleśniki będą elastyczniejsze i będą mogły być cieńsze. Jeśli, tak jak ja dziś, nie masz na to czasu albo zwyczajnie nie chciało ci się tego robić i tak powinny się udać :).
![]() |
| fot. do termosu Naleśniki |
![]() |
| fot. do termosu Naleśniki |
Zadano mi pytanie o dziecięcą śniadaniówkę i jej zawartość. Otóż moje Dziecko je dużo i chętnie, ale ma swoje smaki i typy. Nie jada, w zasadzie, kanapek. Chleb bez masła z miodem, powidłami, domową konfiturą truskawkową - owszem. Bułkę z samym masłem - chętnie. Kanapkę z szynką i pomidorem - nie koniecznie. Bułkę, szynkę i pomidora osobno - ok.
Zatem jej śniadaniówki to zazwyczaj kilka składników, które można dowolnie łączyć.
Dziś były to trzy pomidorki koktajlowe, 3 plastry sera żółtego, garść pestek słonecznika, banan i małe mleko kakaowe (czasem, od wielkiego dzwonu się na nie zgadzam).
![]() |
| fot. do termosu |
piątek, 4 stycznia 2013
Pożywne pasty zamiast wędliny...
Pożywne pasty zamiast wędliny - to coś co lubię i często serwuję domownikom. Niestety nasze gusty są rozbieżne i zazwyczaj ja mam swoje smarowidło a moi mili inne.
Dziś pasta nieco podobna do humusu.
Wczoraj namoczyłam groch, odsączyłam po około 18h namaczania i przelałam kilka razy wodą. Ugotowałam do miękkości (około 30 minut gotowania) w niewielkiej ilości wody i dziś mam do zupy i pasty do chleba.
O zupie będzie nico później.
Pasta składa się z:
filiżanki ugotowanego grochu
1 posiekanego ząbka czosnku
1/4 małej cebuli sałatkowej
1 łyżki oliwy z pierwszego tłocznia
szczypty soli
szczypty pieprzu kajeńskiego
2 kropli oleju sezamowego.
Wszystkie składniki zmiksowałam na gładką masę blenderem. Przełożyłam do miseczki.
W lodówce masa zgęstnieje. Ponieważ w paście jest już oliwa nie smaruję pieczywa masłem. Dodaję sałatę i ogórka kwaszonego lub paski żółtej papryki. Jeśli ktoś nie lubi masy "wtopionej" w chleb może cieniutko i dokładnie posmarować dwie kromki pieczywa masłem. Często dodaję także natkę pietruszki.
Ponieważ jest to pasta do jedzenia "na wynos" nie ma co przesadzać z czosnkiem i cebulą oraz dodawać posiekaną zieleninę (szczególnie szczypiorek), która może się osadzić w nieodpowiednich miejscach :). Gęstość pasty powoduje, że nie wycieka.
Dziś pasta nieco podobna do humusu.
Wczoraj namoczyłam groch, odsączyłam po około 18h namaczania i przelałam kilka razy wodą. Ugotowałam do miękkości (około 30 minut gotowania) w niewielkiej ilości wody i dziś mam do zupy i pasty do chleba.
O zupie będzie nico później.
Pasta składa się z:
filiżanki ugotowanego grochu
1 posiekanego ząbka czosnku
1/4 małej cebuli sałatkowej
1 łyżki oliwy z pierwszego tłocznia
szczypty soli
szczypty pieprzu kajeńskiego
2 kropli oleju sezamowego.
Wszystkie składniki zmiksowałam na gładką masę blenderem. Przełożyłam do miseczki.
W lodówce masa zgęstnieje. Ponieważ w paście jest już oliwa nie smaruję pieczywa masłem. Dodaję sałatę i ogórka kwaszonego lub paski żółtej papryki. Jeśli ktoś nie lubi masy "wtopionej" w chleb może cieniutko i dokładnie posmarować dwie kromki pieczywa masłem. Często dodaję także natkę pietruszki.
![]() |
| fot. do termosu pasta grochowa |
Ponieważ jest to pasta do jedzenia "na wynos" nie ma co przesadzać z czosnkiem i cebulą oraz dodawać posiekaną zieleninę (szczególnie szczypiorek), która może się osadzić w nieodpowiednich miejscach :). Gęstość pasty powoduje, że nie wycieka.
czwartek, 3 stycznia 2013
środa, 2 stycznia 2013
Dziś kapuśniak (łagodny)
Kapuśniaków można gotować dziesiątki i każdy będzie inny. Ja dziś dzielę się wersją łagodną, typowo termosową.
Co będzie potrzebne:
30-40 dag kapusty kwaszonej lub kiszonej (co kto może kupić)
1/4 ugotowanej w wywarze z ogonem włoszczyzny
1/4 mięsa z ogona
1/4 wywaru (wyjęty z lodówki ma postać galarety)
szczypta majeranku
szczypta kminku
2 małe listki laurowe
3 ziarna ziela angielskiego
1 ząbek czosnku
woda
garnek 2-3 litrowy
Czas gotowania to 2*30 minut. Zupy wymagające (tak jak kapuśniak) wcześniejszego obgotowania zagotowuję wieczorem i zostawiam na noc na kuchni i zaraz po wstaniu gotuję ponownie, tak aby tuż przed wyjściem wrzącą wlać do nagrzanego termosu.
Czas przygotowania (krojenie itp.) 7-10 minut.
Kapustę, w zależności od upodobania, możesz odsączyć lub przelać wodą. Ja tym razem lekko przepłukałam. Rozcieńczony sok zostawiłam (lubię pić schłodzony albo dodaję do zupy jeśli jest zbyt łagodna).
Posiekaj kapustę drobno - koniecznie, bo długie paski będą chlapać w czasie jedzenia. Tłuczkiem do ziemniaków lub widelcem rozgnieć włoszczyznę, to samo zrób z mięsem lub też je posiekaj.
Mięso, warzywa, kapustę i wywar umieść w garnku, wrzuć czosnek, listki i ziele, zalej wodą na 1-2 cm powyżej składników. Zagotuj pod przykryciem i zostaw na ogniu na około 30 minut. Jeśli gotujesz, jak ja wieczorem, zrób to tuż przed pójściem spać. Zupa spokojnie będzie stygnąć w czasie gdy śpisz, a rano znów ją zagotuj (30 minut). Jeśli jest zbyt gęsta - dolej nieco wody lub zachowanego soku z kapusty. Tuż przed przelaniem do termosu dosyp zioła rozcierając je w dłoni. Bulgoczącą wlej do termosu. Ja używam z podwójnymi plastikowymi ścianami, który podgrzewam w mikrofalówce tuż przed włożeniem do niego jedzenia. Następnie pakuję go do zwykłej torby termicznej. Całość odbywa się około 7:50 rano i w czasie szkolnego obiadu o 12:00/12:30 jedzenie jest wciąż ciepłe. Podróż do szkoły trwa około 30-45 minut.
Zazwyczaj kapuśniaku nie dosalam, bo kapusta jest słona. Nie dodaję też ziemniaków - mają wysoki indeks glikemiczny. Dodaję pajdę dobrego żytniego lub pszenno-żytniego chleba osobno.
Taka ilość zupy starcza nam na 4 porcje. Czyli np. porcja szkolna plus obiadokolacja wspólna w domu. Dwie porcje szkolne i jeden lunch dla rodziców :).
Co będzie potrzebne:
30-40 dag kapusty kwaszonej lub kiszonej (co kto może kupić)
1/4 ugotowanej w wywarze z ogonem włoszczyzny
1/4 mięsa z ogona
1/4 wywaru (wyjęty z lodówki ma postać galarety)
szczypta majeranku
szczypta kminku
2 małe listki laurowe
3 ziarna ziela angielskiego
1 ząbek czosnku
woda
garnek 2-3 litrowy
Czas gotowania to 2*30 minut. Zupy wymagające (tak jak kapuśniak) wcześniejszego obgotowania zagotowuję wieczorem i zostawiam na noc na kuchni i zaraz po wstaniu gotuję ponownie, tak aby tuż przed wyjściem wrzącą wlać do nagrzanego termosu.
Czas przygotowania (krojenie itp.) 7-10 minut.
Kapustę, w zależności od upodobania, możesz odsączyć lub przelać wodą. Ja tym razem lekko przepłukałam. Rozcieńczony sok zostawiłam (lubię pić schłodzony albo dodaję do zupy jeśli jest zbyt łagodna).
Posiekaj kapustę drobno - koniecznie, bo długie paski będą chlapać w czasie jedzenia. Tłuczkiem do ziemniaków lub widelcem rozgnieć włoszczyznę, to samo zrób z mięsem lub też je posiekaj.
Mięso, warzywa, kapustę i wywar umieść w garnku, wrzuć czosnek, listki i ziele, zalej wodą na 1-2 cm powyżej składników. Zagotuj pod przykryciem i zostaw na ogniu na około 30 minut. Jeśli gotujesz, jak ja wieczorem, zrób to tuż przed pójściem spać. Zupa spokojnie będzie stygnąć w czasie gdy śpisz, a rano znów ją zagotuj (30 minut). Jeśli jest zbyt gęsta - dolej nieco wody lub zachowanego soku z kapusty. Tuż przed przelaniem do termosu dosyp zioła rozcierając je w dłoni. Bulgoczącą wlej do termosu. Ja używam z podwójnymi plastikowymi ścianami, który podgrzewam w mikrofalówce tuż przed włożeniem do niego jedzenia. Następnie pakuję go do zwykłej torby termicznej. Całość odbywa się około 7:50 rano i w czasie szkolnego obiadu o 12:00/12:30 jedzenie jest wciąż ciepłe. Podróż do szkoły trwa około 30-45 minut.
Zazwyczaj kapuśniaku nie dosalam, bo kapusta jest słona. Nie dodaję też ziemniaków - mają wysoki indeks glikemiczny. Dodaję pajdę dobrego żytniego lub pszenno-żytniego chleba osobno.
Taka ilość zupy starcza nam na 4 porcje. Czyli np. porcja szkolna plus obiadokolacja wspólna w domu. Dwie porcje szkolne i jeden lunch dla rodziców :).
![]() | |
| fot. do termosu - kapuśniak łagodny zimowy |
![]() |
| fot. do termosu - kapuśniak łagodny |
wtorek, 1 stycznia 2013
Zima dla mnie to czas zup. Zupy gęste, przecierowe zastępujące dwudaniowy posiłek. W termosie utrzymują ciepło znacznie dłużej niż buliony.
Moje zupy są na wywarach warzywnych lub mięsnych zawsze przygotowywanych osobiście. Raz ugotowany wywar np. na ogonie wołowym i podwójnej włoszczyźnie to 3-4 obiady na wynos plus domowe 2 lunche lub obiadokolacje.
Właśnie od wywaru na ogonie wołowym zaczynam ten blog. Jest esencjonalny, aromatyczny i tani :).
Ogon wołowy do kupienia w Warszawie nie jest taki łatwy (nie wiem dlaczego...) bywa na Szembeka, na Wiatracznej, w delikatesach trzeba pytać, czasem można zamówić albo zarezerwować, w mięsno-wędliniarskich pół hurtowniach często dostępny. Z bio hodowli udało mi się kilka razy kupić.
Co jest potrzebne:
garnek minimum 5l
3-4 korzenie pietruszki
4-5 niewielkich marchewek
2-3 selery
2 pory
1-2 małe cebule
3-5 ząbków czosnku
4-6 ziaren ziela angielskiego
mały kawałek kapusty włoskiej (opcja)
5-7 gałązek natki pietruszki
Ogon opłucz i umieść w garnku (ja proszę w sklepach o pokrojenie). Włoszczyznę obierz, opłucz i umieść w garnku. Całość zalej zimną wodą, dodaj obrany czosnek, cebulę oraz zioła i przyprawy. Nie sól.
Mięso powinno być zakryte wodą, warto zakryć włoszczyzną nie będzie tak łatwo wypływać. Zagotuj. Kiedy zacznie wrzeć zbierz szumowiny. Wywar gotuj do miękkości mięsa (około 3h).
Po ugotowaniu masz: wywar, mięso i warzywa. Ja trzymam warzywa osobno a mięso w wywarze (nie obsycha).
Rano będę gotować pierwszą zupę.
Moje zupy są na wywarach warzywnych lub mięsnych zawsze przygotowywanych osobiście. Raz ugotowany wywar np. na ogonie wołowym i podwójnej włoszczyźnie to 3-4 obiady na wynos plus domowe 2 lunche lub obiadokolacje.
Właśnie od wywaru na ogonie wołowym zaczynam ten blog. Jest esencjonalny, aromatyczny i tani :).
Ogon wołowy do kupienia w Warszawie nie jest taki łatwy (nie wiem dlaczego...) bywa na Szembeka, na Wiatracznej, w delikatesach trzeba pytać, czasem można zamówić albo zarezerwować, w mięsno-wędliniarskich pół hurtowniach często dostępny. Z bio hodowli udało mi się kilka razy kupić.
Co jest potrzebne:
garnek minimum 5l
3-4 korzenie pietruszki
4-5 niewielkich marchewek
2-3 selery
2 pory
1-2 małe cebule
3-5 ząbków czosnku
4-6 ziaren ziela angielskiego
mały kawałek kapusty włoskiej (opcja)
5-7 gałązek natki pietruszki
Ogon opłucz i umieść w garnku (ja proszę w sklepach o pokrojenie). Włoszczyznę obierz, opłucz i umieść w garnku. Całość zalej zimną wodą, dodaj obrany czosnek, cebulę oraz zioła i przyprawy. Nie sól.
Mięso powinno być zakryte wodą, warto zakryć włoszczyzną nie będzie tak łatwo wypływać. Zagotuj. Kiedy zacznie wrzeć zbierz szumowiny. Wywar gotuj do miękkości mięsa (około 3h).
Po ugotowaniu masz: wywar, mięso i warzywa. Ja trzymam warzywa osobno a mięso w wywarze (nie obsycha).
![]() |
| fot. do termosu - wywar na ogonie wołowym |
Rano będę gotować pierwszą zupę.
Początek. Jak zawsze, prawie zawsze, nie jest łatwy.
Moja kulinarna przygoda trwa od około 20 lat. Zaczęło się od kanapek i zapiekanek. Następnie było odtwarzanie domowych receptur pod okiem dorosłych. Powoli dorosłam do modyfikacji domowych przepisów. Powstawały moje, nowe, inne. Dorosłe gotowanie szybko stało się gotowaniem dla dwojga. Nabierałam wprawy piekąc, smażąc, dusząc i blanszując. Musiałam nauczyć się gotować specjalnie. Specjalność codziennych dań została wymuszona przez chorobę. Choroba nie minie, ale spowodowała trwałe zainteresowanie tym co i jak gotować żeby było zdrowo a smacznie. I tak ponad 10 lat zgłębiam przepisy dla diabetyków, staram się gotować mojemu diabetykowi to co lubi tak żeby nie szkodziło. W między czasie gotowanie dla dwojga przerodziło się w gotowanie dla trojga. A ten trzeci członek rodziny okazał się niebywałym smakoszem, wymagającym i konsekwentnym.
Skąd pomysł?
Od lat czytuję pewien magazyn kulinarny. We wrześniu pojawił się duży artykuł zawierający przepisy do "lunch boxów" dla dzieci na nowy rok szkolny. Przeczytałam, oniemiałam i postanowiłam!
Po roku pakowania młodemu człowiekowi zapasów do plecaka, po latach pakowania pudełek z jedzeniem drugiej połowie wiem, że dodanie kiełków lucerny, rzodkiewki czy brokuła do gorącego makaronu i zakręcenie szczelnie tego razem w termosie spowoduje, że kiełki będą ugotowane i na mój gust na tyle okropne, że zniechęcą do zjedzenia całości. Wiem, że podgrzana pita wypełniona mięsem, warzywami i sosem po 4 godzinach w folii i plecaku będzie namiękniętą kluchą. Wiem to! Choć nie jestem zawodowym kucharzem a zwyczajnie rozsądnym człowiekiem.
Blog będzie dotyczył jedzenia do zabrania. Czasem zupa, czasem drugie danie, czasem ciastko, czasem sałatka...
Zdjęcia będą telefoniczne, bo nie o to chodzi, żeby poświęcić pół dnia stylizacji dania, ale zrobić je szybko i zapakować a przy okazji uwiecznić. Nie zawsze dania będą w docelowym opakowaniu.
Moja kulinarna przygoda trwa od około 20 lat. Zaczęło się od kanapek i zapiekanek. Następnie było odtwarzanie domowych receptur pod okiem dorosłych. Powoli dorosłam do modyfikacji domowych przepisów. Powstawały moje, nowe, inne. Dorosłe gotowanie szybko stało się gotowaniem dla dwojga. Nabierałam wprawy piekąc, smażąc, dusząc i blanszując. Musiałam nauczyć się gotować specjalnie. Specjalność codziennych dań została wymuszona przez chorobę. Choroba nie minie, ale spowodowała trwałe zainteresowanie tym co i jak gotować żeby było zdrowo a smacznie. I tak ponad 10 lat zgłębiam przepisy dla diabetyków, staram się gotować mojemu diabetykowi to co lubi tak żeby nie szkodziło. W między czasie gotowanie dla dwojga przerodziło się w gotowanie dla trojga. A ten trzeci członek rodziny okazał się niebywałym smakoszem, wymagającym i konsekwentnym.
Skąd pomysł?
Od lat czytuję pewien magazyn kulinarny. We wrześniu pojawił się duży artykuł zawierający przepisy do "lunch boxów" dla dzieci na nowy rok szkolny. Przeczytałam, oniemiałam i postanowiłam!
Po roku pakowania młodemu człowiekowi zapasów do plecaka, po latach pakowania pudełek z jedzeniem drugiej połowie wiem, że dodanie kiełków lucerny, rzodkiewki czy brokuła do gorącego makaronu i zakręcenie szczelnie tego razem w termosie spowoduje, że kiełki będą ugotowane i na mój gust na tyle okropne, że zniechęcą do zjedzenia całości. Wiem, że podgrzana pita wypełniona mięsem, warzywami i sosem po 4 godzinach w folii i plecaku będzie namiękniętą kluchą. Wiem to! Choć nie jestem zawodowym kucharzem a zwyczajnie rozsądnym człowiekiem.
Blog będzie dotyczył jedzenia do zabrania. Czasem zupa, czasem drugie danie, czasem ciastko, czasem sałatka...
Zdjęcia będą telefoniczne, bo nie o to chodzi, żeby poświęcić pół dnia stylizacji dania, ale zrobić je szybko i zapakować a przy okazji uwiecznić. Nie zawsze dania będą w docelowym opakowaniu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
















